• Ƀ/$

„ამის გამკეთებელი წამებით უნდა მოკლა!“ - კიდევ უფრო მეტ სისხლს, ცხედარს და სანახაობას ვითხოვთ"

26 ივნისი 13:12 | INTERNET დაიჯესტი

ჟურნალისტი ზურა ბალანჩივაძე სოციალურ ქსელში 19 წლის გიორგი შაქარაშვილის გარდაცვალების ფაქტს ეხმაურება და პოსტს აქვეყნებს.

„რამდენიმე დღის წინ მაშველებმა 19 წლის ფეხბურთელის, გიორგი შაქარაშვილის ცხედარი მდინარეში იპოვეს. ახალგაზრდა ბიჭი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე უღირსი, სამარცხვინო და ჯერკიდევ ამოუძირკვავი მეთოდის - ქუჩური გარჩევის შედეგად მოკლეს. "მეთოდის", რომლითაც ლამის ყოველ მეორე ოჯახში ბავშვები ჯერ კიდევ იზრდებიან. არა პირდაპირი მოწოდებით, ცხადია, მაგრამ მაგალითებით - როცა მშობელი ერთს ეუბნება და მეორეს უჩვენებს. როცა დედა ან მამა გეუბნება, წიგნები იკითხე, ხოლო თვითონ არასდროს გინახავს წიგნით ხელში, ინტერესი ნაკლები გაქვს, რადგან მაგალითს მშობლის ქცევიდან იღებ და არა სიტყვიდან.


„შეაგინე ბიძიას!“, „დაგაფსი თავზე-თქო, უთხარი!“ - რამდენჯერ გაგიგონიათ, ახლადენაამოდგმული ბავშვებისთვის ნათქვამი ასეთი ფრაზები, უფროსებს რომ ახარებთ? როგორ უხარიათ, როცა ბიჭი (გოგო არა!) იტყვის "დედა მოტა". ამას მოსდევს მომდევნო საფეხური: თუკი ჩხუბის შესახებ უფროსს ეტყვი - ჩამბოზებელი გამოდიხარ. მერე უკვე "ვაშკაცი კაცი" გქვია და "ჩესტი" უნდა დაიცვა, როცა შენს "პიროვნებას ხსნი" და ასე გაუთავებლად - ვიღაც სირების მიერ მოგონილი თეატრი, რომელსაც წლიდან წლამდე რამდენი ახალგაზრდის სიცოცხლე ეწირება.


ჩვენ კი, შუასაუკუნეების უწიგნური ხალხის შთამომავლები, სიკვდილით დასჯა რომ ყველაზე მაგარი სანახაობა გვქონდა, დღესაც ასეთ სანახაობებს ვითხოვთ გაუცნობიერებლად. არ გჯერათ? ნახეთ ამ ამბის კომენტარები: "ვაი მის დედას!", "ვაი, შვილო!", "ყველა დასახვრეტია!", "ამის გამკეთებელი წამებით უნდა მოკლა!"... ანუ ან პოსტ-ფაქტუმ მოვთქვამთ, ან კიდევ უფრო მეტ სისხლს, ცხედარს და შესაბამისად, სანახაობას ვითხოვთ. არ ვითხოვთ მთავარს, რომ ასეთი რამ შეწყდეს; რომ აღარ გავზარდოთ აგრესიით და ბოღმით გატენილი შვილები; რომ აღარ ვიტრიალოთ ახალგაზრდების გვამებით ჩაკეტილ წრეზე.
თქვენ, ვინც ახლა ამას კითხულობთ: არც ჩემი, როგორც ჟურნალისტის და არც რომელიმე თქვენგანის (რასაც უნდა აკეთებდეთ) საქმიანობას აზრი არ აქვს, თუკი ვცხოვრობთ ისეთ ქვეყანაში, რომელშიც ვიღაც საქმეს გაგვირჩევს და ერთი ხელის მოსმით გაგვანადგურებს.


არ აქვს ამ ქვეყანას მომავალი, რამდენი სადღეგრძელოც უნდა ვთქვათ!


არ აქვს ამ ქვეყანას მომავალი, რამდენი სანთელიც უნდა დაავნთოთ!


არ აქვს ამ ქვეყანას მომავალი, რამდენ წარმატებასაც უნდა მივაღწიოთ!


... თუკი არ დავიცავთ ყველაზე მთავარს - ერთმანეთის სიცოცხლეს.


რუსს კი არა, ჯერ საკუთარ მენტალიტეტსაც ვერ მოვერიეთ და მკვლელებს ვზრდით. მკვლელების ქვეყანას კი, როგორც ტერორისტების მიერ დაარსებულ "ისლამურ სახელმწიფოს", მომავალი არ გააჩნია!"- წერს ბალანჩივაძე.


 



სხვა სიახლეები