1777441945

წმინდა სინოდმა პატრიარქობის სამი კანდიდატი შეარჩია.პატრიარქობის კანდიდატები არიან:კათოლიკოს-პატრიარქის ტახტის მოსაყდრე, სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტი შიო (მუჯირი), მროველ-ურბნელი მიტროპოლიტი იობი (აქიაშვილი), ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი გრიგოლი (ბერბიჭაშვილი).სინოდის წევრებმა პატრიარქობის სამი კანდიდატი ექვსი პრეტენდენტიდან შეარჩიეს. ფარული ხმის მიცემის შედეგად კანდიდატთა ხმები ასე გადანაწილდა: საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრე შიომ მიიღო 20 ხმა, დანარჩენმა ორმა კანდიდატმა – 7-7 ხმა.მეუფე შიო (მუჯირი) – სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტისრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსი, ერისკაცობაში ელიზბარ თეიმურაზის ძე მუჯირი დაიბადა 1969 წლის პირველ თებერვალს თბილისში. თბილისის 53-ე საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ (პარალელურად სწავლობდა სამუსიკო სასწავლებელში), 1988 წლიდან ელიზბარ მუჯირმა სწავლა გააგრძელა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1991 წელს ელიზბარ მუჯირი მორჩილად დაემკვიდრა შიომღვიმის მონასტერში. 1993 წელს, 5 თებერვალს მორჩილი ელიზბარი აღკვეცეს ბერად და უწოდეს სახელად შიო. იგი დადგენილ იქნა მონასტრის ტრაპეზრად, შემდეგ – ეკონომოსად. 1995 წელს ბერი შიო დიაკვნად აკურთხეს, 1996 წელს უწმინდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, ილია მეორემ ბერ-დიაკონი შიო მღვდლად აკურთხა. 1997 წელს მღვდელმონაზონი შიო დაინიშნა თბილისის კლდისუბნის წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად.1998 წელს მან დაამთავრა ბათუმის იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის სასულიერო სემინარია და სწავლა გააგრძელა მოსკოვის სასულიერო აკადემიის დაუსწრებელ განყოფილებაზე. 1998 წლის 3 აპრილს მღვდელმონაზონ შიოს მიენიჭა იღუმენის წოდება ოქროს ჯვრის ტარების უფლებით და დაადგინეს ილია წინასწარმეტყველის ტაძრის წინამძღვრად. 1999 წლის 6 მარტიდან იღუმენი შიო თბილისის ანჩისხატის ტაძრის ღვთისმსახურია. იმავე წლის 20 სექტემბრიდან არის ნარიყალას წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძრის წინამძღვარი. 2001 წლის ოქტომბრიდან იგი მოსკოვის ქართველთა სათვისტომოს წმიდა გიორგის სახელობის ტაძრის წინამძღვარია, პარალელურად სწავლობდა მოსკოვის წმიდა ტიხონის საღვთისმეტყველო ინსტიტუტში.2003 წლის 18 აგვისტოს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდმა (ურბნისი) იღუმენი შიო გამოარჩია ახლად შექმნილი სენაკისა და ჩხოროწყუის ეპარქიის წინამძღოლად. 7 სექტემბერს სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში შესრულდა იღუმენ შიოს ეპისკოპოსად კურთხევა, რომელიც საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ შეასრულა წმიდა სინოდის წევრების თანამონაწილეობით. 2007 წლის 25 დეკემბერს ეპისკოპოსი შიო დაჯილდოვდა წმიდა გიორგის ორდენით. 2009 წელს ეპისკოპოსი შიო აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში. 2010 წლის 2 აგვისტოს დაინიშნა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსად. 2017 წლის 23 ნოემბერს მეუფე შიო დაინიშნა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ტახტის მოსაყდრედ, ხოლო 2018 წლის 21 ივნისს წმინდა სინოდის სხდომაზე დაჯილდოვდა სკუფიაზე ბრილიანტის ჯვრის ტარების უფლებით.მეუფე იობი (აქიაშვილი) – მროველ-ურბნელი მიტროპოლიტიმიტროპოლიტი იობი, ერისკაცობაში ელგუჯა ზურაბის ძე აქიაშვილი, დაიბადა 1960 წლის 29 მაისს ყაზბეგის რაიონ სოფელ სნოში. 1977 წელს ელგუჯა აქიაშვილმა დაამთავრა სოფელ სნოს საშუალო სკოლა, 1978 წელს ჩაირიცხა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. სტუდენტობის წლებში იგი იყო სიონის საპატრიარქო ტაძრის სტიქაროსანი. 1982 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესის, ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით დაინიშნა საქართველოს საპატრიარქოში ეკონომისტად. 1983 წლიდან ელგუჯა აქიაშვილი საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო-სამეურნეო განყოფილების უფროსის მოადგილეა. 1984 წელს გაწვეულ იქნა სამხედრო სამსახურში. დაბრუნების შემდეგ მუშაობა განაგრძო საქართველოს საპატრიარქოში არქივარიუსად. 1985 წელს ჩაირიცხა მცხეთის სასულიერო სემინარიაში. სემინარიაში სწავლის დროს გადაწყვიტა, კიდევ უფრო ახლოს გაცნობოდა მონასტრული ცხოვრების წესს. არდადეგების დროს იყო მორჩილი ბეთანიის მამათა მონასტერში, მარტყოფის საპატრიარქო რეზიდენციაში.1988 წლის 3 იანვარს სამთავროს მონასტერში წილკნელმა ეპისკოპოსმა ზოსიმემ (შიოშვილი) ელგუჯა აქიაშვილი აღკვეცა ბერად და უწოდა სახელი იობი. იმავე წლის 19 იანვარს, ნათლისღების დღესასწაულზე სიონის საპატრიარქო ტაძარში უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ ბერი იობი აკურთხა დიაკვნად, ხოლო 28 მარტს – მღვდლად. 1988 წლის 22 ივნისს მღვდელმონაზონი იობი დაინიშნა მარტყოფის ღვთაების მონასტრის წინამძღვრად. 1989 წლის ზაფხულში მღვდელმონაზონი იობი მონაწილეობდა აჭარაში მოწყობილ მისიონერულ მოგზაურობაში. 1989 წლის 3 სექტემბერს იგი აყვანილ იქნა იღუმენის ხარისხში, იმავე წლის ოქტომბერში უწმინდესისა და უნეტარესის, ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით გადაყვანილ იქნა აჭარაში, სხალთის ახლად გახსნილ მამათა მონასტერში. 1990 წლის 28 აგვისტოს, ვარძიაში წირვის დამთავრების შემდეგ უწმინდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა იღუმენი იობი არქიმანდრიტის ხარისხში აიყვანა.1990 წლის სექტემბერში არქიმანდრიტი იობი გადაყვანილ იქნა ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიაში, კომანის მონასტერში, მაგრამ ელემენტარული საცხოვრებელი პირობების არქონის გამო იძულებული გახდა, დროებით კვლავ თბილისში დაბრუნებულიყო. 1990 წლის ივლისიდან დაინიშნა საქართველოს საპატრიარქოს ახლად ჩამოყალიბებული სოფლის მეურნეობის განყოფილების თავმჯდომარედ, იმავდროულად ასრულებდა მარტყოფის ღვთაების მონასტრის წინამძღვრის მოვალეობასაც. 1992 წლის მაისში, საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით, არქიმანდრიტი იობი გამორჩეულ იქნა მანგლელ ეპისკოპოსად. 1992 წლის სექტემბრიდან ეპისკოპოსი იობი დაინიშნა სასულიერო აკადემიისა და სემინარიის პრორექტორად.1992 წლის 25 დეკემბერს მეუფე იობი გადაყვანილ იქნა ბათუმ-შემოქმედის ეპარქიის მმართველად და ხულოს სასულიერო სასწავლებლის რექტორად. 1995 წლის გაზაფხულზე, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით, ბათუმ-შემოქმედის ეპარქიის გაყოფის შემდეგ ეპისკოპოსი იობი დაინიშნა ბათუმისა და სხალთის ეპისკოპოსად. 1996 წლის 21 ოქტომბრიდან დაინიშნა ურბნისისა და რუისის ეპარქიის მმართველად და სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსად. 1996 წლის 25 დეკემბერს აყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის, 2000 წლის დეკემბერში მიტროპოლიტის ხარისხში. 2007 წლის 25 დეკემბერს დაჯილდოვდა წმინდა გიორგის უმაღლესი ორდენით. 2003 წელს პირადი განცხადების საფუძველზე განთავისუფლდა ქორეპისკოპოსის თანამდებობიდან და სათავეში ჩაუდგა საპატრიარქოს საღვთისმეტყველო და ლიტურგიკულ კომისიებს. მეუფე იობის დამსახურებაა ურბნისისა და რუისის ეპარქიაში საეკლესიო ცხოვრების აღორძინება. ეპარქიაში შემავალ თითქმის ყველა სოფელში აღადგინეს ძველი ან ააშენეს ახალი ეკლესიები. დაფუძნდა მამათა და დედათა მონასტრები, სასულიერო სასწავლებლები.მეუფე გრიგოლი (ბერბიჭაშვილი) – ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტიმიტროპოლიტი გრიგოლი, ერისკაცობაში გურამ გრიგოლის ძე ბერბიჭაშვილი დაიბადა 1956 წლის 18 ივლისს თბილისში. 1964-1973 წლებში სწავლობდა 134-ე საშუალო სკოლაში. 1986-1987 წლებში გურამ ბერბიჭაშვილი მსახურობდა თბილისის დიდმოწამე ბარბარეს (ქვემო) ეკლესიაში ჯერ სტიქაროსნად, შემდეგ – მნათედ. 1988-1991 წლებში გურამ ბერბიჭაშვილი სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, 1991-1994 წლებში – თბილისის სასულიერო აკადემიაში. 1989 წლის 14 ოქტომბერს, სვეტიცხოვლობას, სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში ბათუმ-შემოქმედელმა მიტროპოლიტმა კონსტანტინემ (მელიქიძე) გურამ ბერბიჭაშვილი აკურთხა დიაკვნად, იგი განწესებულ იქნა ბათუმის საკათედრო ტაძარში. 1990 წლის 24 მარტს მიტროპოლიტმა კონსტანტინემ ბათუმის ღვთისმშობლის საკათედრო ტაძარში დიაკონი გურამი აკურთხა მღვდლად და დაადგინა ოზურგეთის რაიონის სოფელ ლიხაურის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის ეკლესიის წინამძღვრად, 1991 წლის 6 მაისიდან პარალელურად ახლად ამოქმედებული აჭის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის წინამძღვარია.1993 წლის 15 ივლისს იგი ეკლესიაში ერთგული სამსახურისათვის დაჯილდოვდა ოქროს ჯვრის ტარების უფლებით, 1994 წლის 2 თებერვალს მას მიენიჭა დეკანოზის წოდება. 1996 წლის 21 მარტს შემოქმედის მაცხოვრის სახელობის საკათედრო ტაძარში დეკანოზი გურამ ბერბიჭაშვილი ეპისკოპოს იობის მიერ აღკვეცილ იქნა ბერად და ეწოდა სახელად გრიგოლი, 23 მარტს მას მიენიჭა არქიმანდრიტის წოდება და დაჯილდოვდა მიტრისა და გამშვენიერებული ჯვრის ტარების უფლებით. 1996 წლის 24 მარტს უწმინდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, ილია II-მ ქართველ მღვდელმთავართა თანამწირველობით არქიმანდრიტი გრიგოლი ფოთის ეპისკოპოსად აკურთხა.ახალი პატრიარქი ეკლესიის გაფართოებულ სხდომაზე 17 მაისამდე უნდა აირჩიონ.ბიოგრაფიული ცნობები მომზადებულია საპატრიარქოს ვებგვერდიდან.1tv.ge

1777441758

„მცირე მარნების 80-90% შეწყვეტს ფუნქციონირებას. დარგი, რომელიც დინამიურად ვითარდება და საქართველოს იმიჯის განუყოფელ ნაწილად იქცა, ერთი ხელის მოსმით უნდათ რომ მოკლან“ - ასე აფასებს „ღვინის ოსტატების“ დამფუძნებელი ანდრო ბარნოვი „ვაზისა და ღვინის შესახებ კანონში“ შეტანილ ცვლილებებს.მისი თქმით, მცირე მარნების გაქრობა შემოსავლების კუთხით პირდაპირ დააკლდება ეკონომიკას და ათასობით ქართულ ოჯახს. ამასთანავე, ანდრო ბარნოვი აღნიშნავს, რომ მიღებული ცვლილებებით დაზარალდებიან არამარტო მევენახეები, არამედ ღვინის მწარმოებელი მსხვილი კომპანიებიც.„კატასტროფა!... გამოიცა ე.წ. სოფლის მეურნეობის მინისტრის ბრძანება #2-145. 24.04.2026როგორც გაირკვა, ამ დიდებული გვამის სახელი ყოფილა დავით სონღულაშვილი.რას გვეუბნება ეს ბრძანება:ადამიანი ვენახს ვეღარ გააშენებს, თუ: არ წარადგინა განაცხადი და კიდევ რაღაც დოკუმენტები; მიწაზე საკუთრების/სარგებლობის უფლება; საკადასტრო რუკა; ნიადაგის სრული ანალიზი; ლიცენზირებული სანერგედან ნერგის შეძენის ინვოისი (ეს სანერგეები დღეს ბრუნვაში არსებული ჯიშების 10%-ს არ აწარმოებენ). დაჯდება მერე ვიღაც ჩინოვნიკი და გადაწყვეტს, მოიღოს თუ არა მოწყალება. ნიადაგის ანალიზი ამ „უწყინარ“ ჩამონათვალში ყველაზე დიდი ბომბია. კრიტერიუმები არ ვიცით.პასუხს აძლევენ 20 დღეში.თანხმობა თუ მისცეს, მხოლოდ 3 წელი მოქმედებს.ახლა ეს რას ნიშნავს: ბრძანება საერთოდ არ ახსენებს უკვე არსებულ ვენახებს. ანუ, ვიღაცამ თუ ვენახი გუშინ დარგო, დღეს რომც არ მოედავონ, რეგისტრაციას მაინც დაავალდებულებენ.არარეგისტრირებული ვენახიდან მფლობელი ყურძენს ვერ გაყიდის.ჯერ ხომ ახლავე გაატყავებენ რეგისტრაციის ვალდებულებით, 3 წელიწადში კი თავიდან ეტყვიან, წარმოადგინე ეს ყველაფერი, თორემ რეგისტრაციას გაგიუქმებთო. ბევრს გაუუქმებენ კიდეც. ძალიან ბევრს.დაიწყება ამ ადამიანების წამება და ფულის ტყუილად ყრა. წარმოიდგინეთ, კარდენახში, ან ატენში, ან მუხრანში, ან ბაკურციხეში, ან ახაშენში, მუკუზანში, ნიაბში, ვაზიანში, ბაღდათში, საზანოში, ტვიშში, სალხინოში, თარგამეულში, ჯვარისაში, ხვანჭკარაში და ა.შ. და ა.შ. რომ აქვს ადამიანს ვენახი, რა ნიადაგის ანალიზი უნდა იმას? პატრონს თავად თუ აინტერესებს, თორემ საქართველოს იმდენი ასეული ისტორიული ტერუარი აქვს, მარტო ტერუარის სახელი უდრის ათას ანალიზს.და ახალი ტერუარები? დაკარგული ტერუარები, ჯერ კიდევ რომ არ ვიცნობთ?.. როგორ აღმოვაჩენთ და დავიბრუნებთ მათ? - სწორია - ვეღარ აღმოვაჩენთ. როგორ განვითარდება მრავალფეროვნება? - ვერ განვითარდება!კლონები? ერთი ჯიშის ათეულობით და ხან ასეულობით კლონი გვაქვს და ყველა თავისებურად საინტერესოა. ესენი, იმის ნაცვლად, რომ კლონებს სწავლობდნენ და კატალოგიზაცია ხდებოდეს, ამ ბოროტი რეგულაციით 1-2-3 ვარიანტზე დაიყვანენ. ეს არის ქართული ვაზის წინააღმდეგ განხორციელებული ისეთი ვანდალიზმი, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე შაჰ აბასს რომ შეიძლება შევადაროთ.ახლა მარნებს შეხედეთ. აქამდე ზოგს მამის, ზოგს პაპის დატოვებულ ვენახში მოყავდა ყურძენი. ზოგი წავიდოდა და ვისაც მამა-პაპეული ვენახი ქონდა, იქ იყიდიდა. გააფორმებდი ხელშეკრულებას, რომ წარმომავლობა გამოჩენილიყო და მეტი არაფერი იყო საჭირო. ახლა? რამდენი გლეხი მოახერხებს ვენახების რეგისტრაციას? ან უღირს კი? მარტო ანალიზებში რომ 1000-2000 ლარი ექნება გადასახდელი, ვინ გააკეთებს ამას? - სწორია - თითქმის ვერავინ.რა მოუვათ მცირე მარნებს, რომლებიც შესანიშნავ მრავალფეროვნებას ქმნიდნენ ამ ქვეყანაში? - სწორია - გაქრებიან. ამ მემარნეების შემოსავლების გაქრობა ვის დააკლდება? - ესეც სწორია - ჩვენ ყველას, ანუ მთლიანად ეკონომიკას. ამას ბიუჯეტი დიდად ვერ იგრძნობს, მაგრამ იგრძნობს ათასობით ქართული ოჯახი, არა მხოლოდ ისინი, ვინც მარანსა და ვენახს დაკარგავენ, არამედ - სოფლის მაღაზიები, სადაც შემცირდება ვაჭრობა, მცირე ჯიხურები, სადაც იგივე მოხდება, შემცირდება ღვინის ინვენტარით მოვაჭრე მაღაზიების შემოსავალი, მცირეები აქაც დაიხურებიან. გაღარიბდებიან ღვინის ბარები, ერთი მნიშვნელოვანი განზომილებით გაღარიბდება ტურისტული სექტორი.„დარგი, რომელიც დინამიურად ვითარდება და საქართველოს იმიჯის განუყოფელ ნაწილად იქცა, ერთი ხელის მოსმით უნდათ რომ მოკლან”კერძო მენამყენეები? აქამდე რომ შრომობდა კაცი თავის მიწაზე, წელიწადში 2-3000 ნამყენს ყიდდა და 10 000 ლარს შოულობდა ოჯახისთვის, ვეღარ იშოვის.კიდევ რომელი ერთი ჩამოვთვალო? უამრავი ადამიანი და უამრავი მიმართულებაა, საითაც ეს მავნებლობა მისწვდება!არ არის ხომ კარგი სურათი? და ეს ყველაფერი მოხდება მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმე ახალ, დიდ ვენახს, რომლებიც სავარაუდოდ ან მოპარული, ან სახელმწიფოსგან „საჩუქრად“ მიღებული ფულით გაშენდა, გარანტირებული სარეალიზაციო ბაზარი უნდათ. ეს კანონი მევენახეებს ხომ არტყამს და ღვინის დიდ კომპანიებს ქოც-მევენახეთა მონებად აქცევს. სწორედ „ქარხნებმა“ უნდა გაუსაღონ მათ ყურძენი.საბოლოოდ მოხდება ის, რომ მცირე მარნების 80-90% უბრალოდ შეწყვეტს ფუნქციონირებას. დასრულდება ექსპერიმენტები, დასრულდება ველური მევენახეობა და მეღვინეობა, ეს კი ზუსტად ის არის, რაც საქართველოს ნამდვილ ღვინის ქვეყნად აქცევს. ერთი სიტყვით, ეს რეგულაცია არის ისეთი მასშტაბის მავნებლობა და პირდაპირი მტრობა ჩვენი ქვეყნისთვის, რომ ეს რამდენიმე აბზაციც კი ძლივს დავწერე სასოწარკვეთილმა.დარგი, რომელიც დინამიურად ვითარდება და საქართველოს იმიჯის განუყოფელ ნაწილად იქცა, ერთი ხელის მოსმით უნდათ რომ მოკლან. მხოლოდ უნდათ კი არა, კლავენ აქტიურად”, - წერს ანდრო ბარნოვი სოციალურ ქსელში.შეგახსენებთ, 1-ელ მაისის შემდგომ პერიოდში კომერციული მიზნებისთვის ვენახის გაშენება შესაძლებელი იქნება მხოლოდ ღვინის ეროვნული სააგენტოს წინასწარი თანხმობის საფუძველზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პირი, რომელიც ვენახს თვითნებურად გააშენებს, ვერ შეძლებს მიღებული ყურძნის ან წარმოებული ღვინის კომერციულ რეალიზაციას. რეგულაცია ვრცელდება პირებზე, რომლებიც ვენახის გაშენებას სამეწარმეო საქმიანობისთვის გეგმავენ და არ ეხება მათ, ვინც ვენახს პირადი მოხმარებისთვის აშენებს.წყარო: BPN

1777377830

სომხეთის პრემიერმინისტრის პრესსპიკერი, ნაზელი ბაღდასარიანი უარყოფს სომხურ და ქართულ მედიაში გავრცელებულ ინფორმაციას, რომ თითქოს საქართველო-სომხეთის საზღვრის დემარკაციის პროცესის ფარგლებში სომხეთი საქართველოს სოფელ ჯილიზას გადასცემს."ნებისმიერი განცხადება, იდეა ან "ინფორმაცია," რომელიც ეხება სხვა ქვეყნისთვის სომხეთის რესპუბლიკის სუვერენული ტერიტორიის ნებისმიერი ნაწილის გადაცემის განზრახვას, გეგმას ან შეთანხმებას, არ შეიძლება, თავისივე არსით, რეალობას შეესაბამებოდეს. მაშასადამე, როგორც წარსულში, ჩვენ უარგვიყვია, და ახლაც და მომავალშიც უარვყოფთ მსგავსი შინაარსის ნებისმიერ ინფორმაციას, რადგან ყოველივე ეს გამოგონილია". – წერს ბაღდასარიანი Facebook-ზე.მანამდე მედიაში გავრცელდა დაუდასტურებელი ცნობები, რომელშიც მედიები ირწმუნებოდნენ, რომ სომხეთ-საქართველოს საზღვრის დემარკაციის პროცესის ფარგლებში სომხური მხარე საქართველოს სოფელ ჯილიზას გადასცემდა.27 აპრილს სომხეთის პრემიერმინისტრმა, ნიკოლ ფაშინიანმა, სიტყვით გამოსვლისას მეზობელ ქვეყნებთან საზღვრის დემარკაცია დელიმიტაციის მნიშვნელობაზე ისაუბრა და განაცხადა, რომ დღის წესრიგშია საქართველოსთან საზღვრის დელიმიტაციის პროცესის შეჯამება და დასრულებაც."უახლოეს მომავალში ჩვენ, რა თქმა უნდა, გავაგრძელებთ და ლოგიკურ ვადებში დავასრულებთ სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის საზღვრის დელიმიტაციას. დღის წესრიგში გვაქვს ასევე საქართველოსთან საზღვრის დელიმიტაციის შეჯამების საკითხიც და ამის შესახებ ქართველ კოლეგებთან შეთანხმებები უკვე გვაქვს. ამით, არსებითად, სომხეთის საზღვრების დელიმიტაციისა და დემარკაციის პროცესი დასრულდება და ჩვენს სახელმწიფოს ექნება შესაძლებლობა, უფრო თავდაჯერებულად მოახდინოს ფოკუსირება განვითარების დღის წესრიგზე თავის საერთაშორისოდ აღიარებულ ტერიტორიაზე," – განაცხადა ნიკოლ ფაშინიანმა ეროვნული უსაფრთხოების სამსახურის სასაზღვრო ჯარების დღისადმი მიძღვნილ ღონისძიებაზე. პრემიერის ნათქვამს სომხეთის სახელმწიფო პრესა, Armenpress ციტირებს.სომხურ მედიაში საქართველოსთვის სოფელი ჯილიზის გადაცემის შესახებ დაუდასტურებელი  ცნობები 2024 წლის მარტშიც გავრცელდა. მაშინ სოფლის უხუცესი, მგერ ვარდანიანი ამბობდა, რომ მსგავს ინფორმაციას არ ფლობდა.